Świadczenie rehabilitacyjne — brzmi urzędowo, ale chodzi o całkiem ludzką sytuację. Wyobraź sobie, że chorujesz tak długo, że zasiłek chorobowy już ci się skończył, a ty dalej nie wstajesz na nogi i nie możesz wrócić do pracy. No i właśnie wtedy w grę wchodzi to świadczenie z ZUS. W 2026 roku akurat nic się tu nie zmieniło — zasady są mniej więcej takie same jak wcześniej: pobierasz to maksymalnie przez dwanaście miesięcy, a kwota w trakcie spada.

Podstawą prawną jest tu ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w tekście jednolitym ogłoszonym w Dz.U. 2025 poz. 501. I ten artykuł 18 mówi wprost, czarno na białym: „Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy”.

A teraz tak — zasiłek chorobowy wyczerpuje się po 182 dniach. Dłuższy limit, czyli 270 dni, dotyczy osób chorych na gruźlicę oraz tych niezdolnych do pracy w okresie ciąży. Dopiero jak przekroczymy te granice, robi się miejsce na świadczenie rehabilitacyjne — i to tylko wtedy, gdy lekarz widzi jakąś szansę, że wrócisz do pracy. Jak przypomina ZUS, to świadczenie raczej nie jest dla osób trwale niezdolnych do pracy, bo dla nich właściwą ścieżką jest renta.

Ile procent podstawy wynosi świadczenie rehabilitacyjne z ZUS

Tutaj wszystko reguluje art. 19 ustawy zasiłkowej i on dzieli okres wypłaty na dwie części. Przepis brzmi tak: „Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży — 100% tej podstawy”.

No i z tego wychodzi, że najpierw mamy 90 procent przez pierwsze trzy miesiące. Potem stawka leci w dół, do 75 procent, i tak już do końca okresu, który przyznał ci ZUS. Inaczej liczy się to po wypadku przy pracy albo chorobie zawodowej — wtedy przez cały czas dostajesz 100 procent podstawy.

Załóżmy, że podstawa wymiaru zasiłku to 4000 zł. Wtedy wychodzi mniej więcej 3600 zł miesięcznie przez te pierwsze trzy miesiące, a później 3000 zł przez kolejne. Podstawę ustala się dokładnie tak samo jak przy zasiłku chorobowym, czyli z przeciętnego wynagrodzenia z poprzednich dwunastu miesięcy.

Jak złożyć wniosek i kto decyduje

Wniosek składamy na formularzu ZNp-7. Do niego dokładamy zaświadczenie o stanie zdrowia na druku OL-9, które wystawia lekarz prowadzący, plus wywiad zawodowy z miejsca pracy na druku OL-10. Osoby, które prowadzą działalność gospodarczą, tego wywiadu akurat nie dołączają.

I teraz najważniejsze — o tym, czy świadczenie w ogóle dostaniesz, wcale nie decyduje lekarz, który cię leczy. Ustawa oddaje tę ocenę lekarzowi orzecznikowi ZUS. A jak nie zgadzasz się z jego orzeczeniem, to możesz wnieść sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu — masz na to czternaście dni od doręczenia.

ZUS zaleca w sumie, żeby wniosek złożyć z wyprzedzeniem, najlepiej na co najmniej sześć tygodni przed tym, jak skończy ci się zasiłek chorobowy. Chodzi po prostu o to, żeby orzecznik zdążył wydać orzeczenie, a oddział decyzję, zanim wyschną wypłaty… bo inaczej zostaniesz na chwilę bez niczego.

Świadczenie nie przysługuje natomiast osobie, która ma już prawo do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego ani urlopu dla poratowania zdrowia. Nie dostanie go też ktoś, kto przebywa na urlopie bezpłatnym lub wychowawczym. Szczegółowe warunki ZUS opisuje w poradniku o zasiłkach.